قبول شدگان و مردودين

گذر كردن از آزمون را مي‌توان به عبور از پلي باريك و پرخطر در ارتفاعي بسيار بالا مثال زد. كسي كه قدم بروي پل ميگذارد ، دانسته يا نادانسته وارد يك ميدان خطرناك مي‌شود. اين خطر سقوط از پل است. عبور از اين پل خطرناك مستلزم اين است كه او بتواند تعادلش را بروي اين پل باريك و خطرناك حفظ كند و از مسير باريك اين پل به سلامت خود را به سوي ديگر آن برساند.

در اين مثال كسي كه از اين پل مي‌گذرد آزمون شونده و درست پيمودن مسير و نيفتادن از اين ارتفاع ، قبول شدن در آزمون و سقوط از آن پل مردود شدن محسوب مي‌شود.

وقتي كه شخص براي لحظاتي مي‌لغزد و از راه درست منحرف مي‌شود ، نتيجه آزمون هنوز معلوم نيست. اما به مجرد اينكه شخص انتخاب خود را مي‌كند مي‌توان گفت كه نتيجه آزمون در درون شخص معلوم مي‌شود. مي‌شود گفت كه لغزيدن در بدو امر موجب مردودي نمي‌شود اما اگر لغزش به  افتادن منجر شود به معناي ختم آزمون و با نتيجه مردودي است.

آنچه باعث مي‌شود كه كسي در امتحان زندگي قبول شود اين است كه شخص بتواند به رغم همه مرامت‌ها يا وسوسه‌ها و شرايط غير منتظره در مسير درست و حق باقي‌ بماند.  مردود شدن از اين نگاه يعني فرد با نيروي شر و توهم همراه شود و جزوي از آن گردد. طبيعي است كه هر قدر بيشتر به نيروي منفي نزديكتر و شبيه‌تر شود

انتهاي آزمون ابتداي برخوردي  فرد از نتيجه امتحانش است. اولين چيزي كه درباره شخصي كه آزموني را پشت سر مي‌گذارد تغيير مي‌كند چيزيست كه به چشم ديده نميشود، يعني هر كسي بر اساس نتيجه آزمونش در مسيري جديدي در زندگيش قرار مي‌گيرد. به عبارتي فرد با قبول يا رد شدن در آزمون سرنوشت پيش روي خود را رقم مي‌زند. بزرگي يا كوچكي اين آزمون و شدت افتادن يا صعود شخص است كه معلوم مي‌كند كه شدت تغييرات چقدر خواهد بود.

اين تغييرات چيزهايي است كه شخص تا مدتها متوجه رخ دادن آن بطور خودآگاه نشود. اما معمولا روح انسان اگر نخفته باشد چيزهايي را به انسان مي‌گويد. از جمله اينكه اگر فلان اشتباه را نمي‌كردم يا در فلان فرصت بهتر عمل مي‌كردم شايد اوضاعم اينطور نبودو خيلي بهتر بود. يا اگر در فلان وقت به آن خوبي و كاملي عمل نمي‌كردم شايد الان آنچه هستم نبودم. و...

اما قبولي يا مردود شدن تاثيراتي آني و بلافاصله بر نظام وجودي ما مي‌گذارد. بطور مثال كسي كه در يك آزمون رد مي‌شود و طي آن به گناه مي‌افتد يا فرصتي را از دست مي‌دهد بلافاصله اين موضوع در افكار و ذهنيات او  تاثيرات نامحسوس و كم محسوسي را مي‌گذارد. شخصي بتدريج  تغييرات فكري نامحسوسي را دريافت مي‌كند كه او را به سمتي در زندگيش‌ مي‌برند كه او با واكنش خود در قبال آزمون براي خود رقم زده است.

نوع ديگري از تغييرات آني فرد در اثر عبور از آزمونها بوجود مي‌آيد تغييرات ارتعاشي و و هاله‌اي اوست. امروزه اثبات شده كه هر انساني ميداني از ارتعاش  گرد وجود خود دارد كه تمام تغييرات ذهني ، فكري، احساسي و... در آن تغييراتي را منعكس مي‌كند  و بالعكس تغيير در اين ميدان اثراتي را به وجود شخص منعكس مي‌كند. تغييرات هاله براي افراد عادي قابل رويت نيست اما اثرات اين تغييرات را هر كسي در نفس خود با دقت مضاعف ممكن است بتواند درك كند. ضمن اينكه اين تغييرات توسط دستگاههاي حساسي قابل صبط و بررسي است.

افراد معدودي هم هستند كه با داشتن باطن صاف و يا توانايي خدادادي  مي‌توان هاله و تغييرات روشنايي و تاريكي آن را ببينند  و يا حتي تغييرات رنگي آن را مشاهده كنند.

بعنوان مثال حكايتي از تغييراتي كه يك عمل نيك در هاله كسي ايجادكرده را نقل مي‌كنيم. «شخصي نقل ميكند: يك روز با تاكسي مي‌رفتم كه نابينانيي را ديدم كه در انتظار كمك كسي كنار خيابان ايستاده است. بلافاصله ايستادم و پياده شدم و به او گفتم: كجا مي‌خواهي بروي؟ گفت: ميخواهم بروم آن طرف خيابان. گفتم : از آن طرف كجا مي‌خواهي بروي ؟ گفت ديگر مزاحم نمي شوم.

با اصرار من مقصدش را گفتو من سوارش كردم و به مقصد رساندم. فردا صبح خدمت شيخ رجبعلي خياط رسيدم . وي بي مقدمه گفت: آن كوري كه سوارش كردي و به منزل رساندي جريانش چه بود؟ داستان را گفتم. وي گفت: از ديروز كه اين عمل را انجام دادي خداوند متعال نوري در تو خلق كرده كه در برزخ هنوز هست.»[1]

ممكن است هر كدام از ما در دهها امتحان در زندگي خودشكست خورده باشيم. اما اين به معناي تمام شدن فرصت ما نيست. هميشه امكان تغيير در خط سرنوشتمان  و تبديل آن به وضعيت بهتر وجود دارد ، مگر زماني كه فرصت زندگي ما پايان يابد.